Kiedy bliska osoba przestaje radzić sobie sama, państwo najczęściej rozkłada ręce, a cały ciężar spada na rodzinę. Razem chce, żeby opieka była prawem, nie loterią: ustawowa asystencja, opieka wytchnieniowa, wsparcie w społeczności zamiast zamkniętych instytucji. Poniżej postulaty i dane.
Osoba z trwałą, nieodwracalną niepełnosprawnością musi w Polsce co kilka lat udowadniać, że nadal jest niepełnosprawna — w jednym z sześciu równoległych systemów orzekania, które nie rozmawiają ze sobą. Razem chce ujednolicić orzecznictwo, oddzielić je od wypłaty świadczeń i sprawić, by stan trwały dawał orzeczenie na stałe.
Podstawową odpowiedzią państwa na niesamodzielność wciąż jest duży dom pomocy społecznej — kosztowny, odcięty od sąsiedztwa i regularnie krytykowany przez NIK. Razem chce oprzeć opiekę na mieszkaniach wspomaganych, chronionych i treningowych w zwykłych osiedlach, a DPS-y i ZOL-e w dotychczasowej formie docelowo zamknąć.
Nad milionem niesamodzielnych Polek i Polaków czuwają głównie ich bliscy — najczęściej kobiety, po kilka godzin dziennie, bez urlopu i bez zmiennika. Ta praca jest w statystykach prawie niewidzialna, a jej ciężar spada na rodzinę, bo państwo umywa ręce. Razem chce zagwarantować ustawowe prawo do opieki wytchnieniowej, żeby opiekun mógł wreszcie odetchnąć.
Dostęp do asystenta osobistego i opieki wytchnieniowej rozstrzyga się dziś co roku od nowa — w konkursie grantowym, w którym gmina albo dostanie pieniądze z Funduszu Solidarnościowego, albo nie. Partia Razem chce w to miejsce prawa podmiotowego: bezpłatnej, ustawowej asystencji należnej każdej potrzebującej osobie, niezależnie od budżetowej koniunktury.
